Tarsus

5 mei 2022 🌦 20° C.

De regendruppels die vanochtend op het dakluik vallen, kondigen het wat mindere weer aan van de komende week. We klagen niet want het is nog altijd zo’n 20° C.

Vandaag een luie dag. We lanterfanten wat op de Camping Municipal en Agnes maakt weer een recept voor de Omniaoven (een snel klaar te maken lunchrecept).

We lopen ook een rondje om de watervallen van Tarsus (naast de camping) en ontmoeten daar twee Turkse landgenoten uit Nederland. Ze zijn hier voor een korte vakantie om familie te bezoeken. We maken een een kletspraatje en zijn daarna al gauw weer terug bij de camper.

We vinden het opvallend dat we tijdens deze reis erg vaak gesprekken hebben met allerlei andere camperaars. We hebben veel korte maar ook lange gesprekken met andere mensen die net zo als wij ook al lange tijd onderweg zijn. De ene keer zijn het de altijd vriendelijke en hartelijke Turken die ook rond reizen in hun eigen land. De andere keer zijn het Duitsers, Engelsen en Fransen. We hebben enorm profijt van alle talen die we ooit hebben geleerd.

‘s Avonds doen we ook weer lui en gaan uit eten in het restaurant dat half boven de watervallen is gebouwd. Na het eten spelen we nog een spelletje Keer op Keer 2 en gaan vervolgens vroeg slapen. Morgen gaan we weer verder naar het oosten, richting Gaziantep!

Gaziantep

6 mei 2022 🌦🌤 19° C.

Vandaag maken we opnieuw een grote ruk naar het Oosten. We rijden eerst naar Adana en kopen een gimball bij de Mediamarkt. We hopen dat we met de gimball wat makkelijker mooie filmpjes kunnen gaan maken voor ons YouTube kanaal.

We vinden de Mediamarkt op een heel ruim opgezet terrein waar ook andere in Nederland bekende zaken gevestigd zijn zoals bijv. IKEA en de H&M. Voor ons nu wel prettig omdat we niet met de camper allerlei kleine straatjes in hoeven.

Na de aankoop pakken we de grote weg naar Gaziantep. Wel fijn om ook weer eens lekker door te kunnen rijden. Op de snelwegen mogen we 120 km rijden maar met 100 km per uur zijn we al om 14:00 uur bij de camperplaats. Deze ligt ongeveer een halfuur (met de bus of een taxi) van de oude binnenstad.

Op de camperplaats worden we aangesproken door een Turkse caravanbezitter die om hulp vraagt bij het repareren van zijn kranen. Hij heeft last van zijn watersysteem. We proberen hem te helpen maar het lukt helaas niet. We hebben wel weer een leuk gesprek met hem. Hij blijkt een VN – medewerker en spreekt uitstekend Engels. Hij vertelt ons ook dat het echt veilig is in deze omgeving en hij dagelijks updates krijgt. We krijgen zijn telefoon nummer. Hij biedt aan om ons naar het centrum van Gaziantep te brengen. Drie kwartier later staan we midden in de stad bij de burcht die het straatbeeld in het centrum overheerst.

We zijn gewoon een beetje overdonderd door de enorme drukte in deze stad. We vluchten als eerste een Han in voor een cay. Als we een beetje van de schrik bekomen zijn, gaan we rustig slenterend op zoek naar een oude en verlaten hamam.

We hebben deze locatie ontdekt door de erg leuke Atlas Obscura travel app. Met deze app ontdek je allemaal verborgen “schatten” (interessante locaties – aanrader) in heel veel landen. Als je zelf een mooie locatie weet, kun je die er ook in zetten.

De verlaten Hamam blijkt achter een rijtje winkels in een drukke winkelstraat te liggen en wordt door de winkeliers gebruikt om van alles en nog wat op te slaan.

We kopen ook nog een doos met Baklava om thuis op te snoepen. Gaziantep staat bekend om de lekkere baklava en lahmacun (Turkse pizza). We eten dit keer echter een kebab bij een klein zaakje waar we door een leuk joch van amper tien jaar worden bediend. Als we hem na afloop fooi geven, is hij de koning te rijk.

Na deze middag nemen we voor 100 TL (€ 6,30) een taxi terug naar de camping. Morgen opnieuw naar Gaziantep.

Gaziantep: bazar en mozïekmuseum

7 mei 2022 🌤 🌧 19° C.

Op deze camperplaats kunnen we geheel gratis ook gebruik maken van de warme douches en wasmachines. Het sanitair is zoals overal eenvoudig maar daar malen wij niet om.

Als de was hangt, vertrekken we met de bus naar het centrum. Onze eerste busrit in Turkije. We worden tijdens de hele rit van 45 minuten aangestaard en aangesproken door een stuk of 6 Turkse mannen die ons ook graag laten horen dat ze Duits kunnen spreken. We weten ondertussen dat er enorm veel Turken in Duitsland en Nederland familie hebben of er zelf geweest zijn. Onderweg passeren we ook nog een grote wijk met mooie moderne architectuur. We hebben al gehoord dat een appartement in zo’n gebouw 5.000.000 TL (€ 316.000) kost. Voor Turkse begrippen een gigantisch bedrag.

Als we de bus uitstappen, vinden we al gauw de bazar. De bazar is één groot kleurenfeest. Hoewel het er erg druk is, slenteren we in een rustig tempo langs de winkeltjes met kruiden, zeep, thee, koffie, handwerkslieden, enz.

We ontmoeten ook daar weer een Duits stel van de camperplaats en we eten met hen katmer. Een heerlijk dessert-gerecht dat vooral spectaculair is als het door de kok wordt klaargemaakt.

We kopen een pot met een soort van pasta die van gemalen koffiebonen wordt gemaakt. We kunnen nu zelf goede Turkse koffie maken. Ook een pot met groene pasta van pistachenoten kunnen we niet laten staan: heerlijk voor op brood!

Na de bazar is het mozaïek-museum aan de beurt. Het museum is het grootste museum ter wereld en is gevuld met mozaïeken van de “verdronken” stad Zeugma.

Deze oude stad met fantastische mozaïeken moest wijken voor een stuwmeer. De mozaïeken zijn met een grote reddingsoperatie bewaard gebleven en zijn nu tentoongesteld in dit opnieuw schitterende museum! Meer weten? Klik dan op deze link…

Als we door het centrum lopen, passeren een paar plekken met leuke beelden en ook een aantal oude Hans (karavanserai) waar je heerlijk kunt eten of gewoon even een cay drinken. Moe gelopen pakken we weer een taxi terug naar de camper en zijn net op tijd terug om de was droog binnen te halen. We krijgen even een fikse regenbui op ons dak.

Kayaköy

27 april 2022 ☀️🌤 23° C.

Vanochtend zijn we vroeg opgestaan om de verlaten stad Levissi te bezoeken. Tegenover onze camping ligt de ingang naar deze toch wel enigszins macabere plaats. Een compleet verlaten stad waar in 1920 nog ruim 20.000 mensen woonden. In de stad woonden oorspronkelijk Grieks-orthodoxe mensen.

De gevolgen van de Eerste Wereldoorlog en de ineenstorting van het Ottomaanse rijk leidden tot de landroof van de Grieks-Turkse oorlog (1919-1922). Het verlies van de Grieken in deze oorlog eindigde met geweld en vergelding, die vaak gericht was tegen de overgebleven Grieks-orthodoxe gemeenschap binnen de nieuwe Turkse grenzen en op hun beurt tegen de moslim Turken in Griekenland. Honderdduizenden Grieken ontvluchtten het geweld in Turkije, wat ertoe leidde dat de regeringen in 1923 instemden met een wederzijdse verplichte bevolkingsuitwisseling om het bloedvergieten te stoppen. De inwoners van Kayaköy die tot dusver vreedzaam met hun Turkse buren hadden geleefd, verlieten de stad en gingen naar Griekenland, dat worstelde om onderdak te vinden voor de bijna 200.000 vluchtelingen van de uitwisseling. Er werden meer dan 300.000 Turken uit Griekenland verdreven naar Turkije. In Kayaköy staan nu ongeveer 350 huizen leeg en grotendeels dakloos omdat al het hout er uit is gesloopt. Alle kozijnen en daken zijn verdwenen. Door strenge winters en harde wind zijn de gebouwen tot ruïnes vervallen. De stad is nu Unesco erfgoed en geadopteerd als Vrede en vriendschapsstad.

Bovenop de ruïnes vinden we na een flinke klimpartij nog een geocache naast een oud Grieks-orthodoxe kerk waar de Turkse vlag wappert boven de oude stad.

Na ons bezoek gebruiken we de rest van de dag om de was te doen en luieren we wat. Het is echt heerlijk relaxed hier.

Aan het eind van de middag maken we een wandeling door het dorpje Kayaköy. Het maakt een rustige en gezellige indruk. Het dorp is ook onderdeel van de Lycian Way, een wandelroute in het zuiden van Turkije over een afstand van 540 kilometer over geitenpaadjes en oude heuvelweggetjes. Voor wie maar een stuk wil lopen en terug moet met een taxi, zijn er hier en daar taxi-oproeppunten langs de weg.

We bestellen als we teruglopen nog een lekkere gözleme. We nemen er allebei eentje mee en eten ze bij de camper op.

Saklikentkloof – Patara – Kaş

28 april 2022 ☀️ 25° C.

We nemen afscheid van de mensen van de Jungle Camping en rijden via de blauwe baai bij Olüdeniz naar de Saklikentkloof. Van de baai is weinig te zien. Vrijwel de hele “Blue Lagoon” is omgeven door ligbedden.

De Saklikentkloof is een mooi ravijn om door heen te lopen. Het is een toeristische topattractie. Omdat wij vroeg in het jaar de kloof bezoeken is er van wandelen geen sprake meer. De eerste 300 meter lopen we over vlonders de kloof in. Daarna wordt het waden vanwege de hoge waterstand.

Onder begeleiding van een Cayon Guide (€ 15 pp) waden we door het erg koude water ongeveer een kilometer de kloof in. Op sommige plaatsen staat het water tot boven ons middel. Onze kloofgids sjort ons door de kloof heen en zorgt er voor dat mijn fototas droog blijft.

We vinden het al met al toch wel een hele belevenis. We zijn ook weer blij als we heelhuids terug zijn. De stroming was hier en daar sterk en het koude water zorgde voor gevoelloze voeten aan het eind van de tocht. We kleden ons om in de camper en vertrekken van het koude water naar het warme zand van Patara.

Bij Patara liggen hele grote zandduinen aan het strand. Het strand zelf mag niet gebruikt worden om te zonnebaden. Overal staan stokken in het zand om de nesten van de zeeschildpadden te markeren. De zeeschildpadden leggen hier hun eieren in het warme zand. Wij blijven op de zandduinen staan om ons zelf een warme klim terug te besparen.

Terug bij de camper staat onze bus naast een andere bus geparkeerd van twee Duitse meiden die ook vloggend rondtrekken. Ze maken reclame voor hún Instagram account op “Van__sisters”. In Kalkan nemen we wat contant geld op bij een pinautomaat. Het ING loket waar we naar zochten is echter opgeheven. Het lukt ons nog steeds niet echt om in Turkije ergens geld op te nemen zonder teveel kosten (6%) te betalen.

De weg van Kalkan naar Kaş loopt pal langs zee. Mooie weg met schitterende vergezichten over eilandjes die hier voor de kust liggen. Jammer genoeg weinig plekken om even uit te stappen voor een plaatje. Agnes maakt onderweg wat filmpjes die je later kunt bekijken op ons YouTube kanaal.

In Kaş vinden we opnieuw een erg mooie camping. Weliswaar van een heel ander kaliber dan de Jungle Camping maar toch… Voor we de camping oprijden, onderhandelen we eerst over de prijs per nacht. Van de oorspronkelijke 800 TL blijft 500 TL ( € 31,60) over. We doen het er voor. We hebben geen zin om verder te zoeken. De camping blijkt inderdaad erg mooi en werkelijk van alle luxe gemakken voorzien. We staan hier twee nachten.

‘s Avonds wandelen we nog naar Kaş. Het is een erg mooi havenstadje. Voor het eerst vinden we dat er een beetje sprake is van een zwoel zomeravondgevoel.

We maken nog een gezellig praatje met de Nederlandse Lieke en Robbie die hier hun meivakantie doorbrengen. We vinden dat we onderweg vaak leuke ontmoetingen hebben. In Kaş is het ook voor het eerst wat drukker op de vele mooie terrasjes. Heerlijk sfeertje hier. Bijzonder zijn ook de Lycische koningtombes die hier en daar in het straatbeeld staan.

Kaş

29 april 2022 ☀️ 25° C.

Vanochtend vroeg op. Op vrijdag is er een lokale markt waar werkelijk van alles en nog wat te koop is. Als we op de markt komen, is het nog rustig. Heel veel mensen uit de omgeving verkopen hier hun producten en er zijn ook veel kledingstalletjes.

We kopen groenten en fruit voor de komende dagen en ook noten en Turks fruit. We nemen de tijd voor een kopje koffie en een verse sinaasappelsap. De markt is erg sfeervol en we zitten lekker rond te kijken.

Na de markt gaan we op zoek naar een kapper. Alle reisgidsen bevelen zo’n bezoek aan en Jan z’n haar kan wel een knipbeurt gebruiken. Het wordt zonder dat we dat echt aangeven een complete behandeling inclusief haarwassen, scheren en een gezichtsmasker. Na afloop ben ik een ander mens en ik moet zelfs m’n Face-ID opnieuw instellen.

Terug op de camping nemen we contact op met Buscamper.nl, de leverancier van onze buscamper. Onze koelkast heeft last van een bipolaire stoornis en gaat telkens aan en uit. Als we de koelkast er uithalen, blijkt één van de contacten problemen te geven. Met behulp van Stef van de werkplaats lukt het ons om de koelkast te repareren. We kunnen weer een koud wijntje en biertje drinken.

Agnes heeft de tijd genomen om een nieuw recept te maken voor de Omniaoven: een zachtzoete appel-yoghurtcake. Het recept staat weer op inmiddels bekende receptenpagina.

24 april 2022 ☀️ 24° C.

Het plan is om de komende dagen even rustig aan te doen met kilometers maken. We schieten lekker op en we hebben zin om ergens rustig een strandje te pakken.

Vlakbij de bekende badplaats Marmaris steekt het langgerekte schiereiland Datça een flink eind de Middellandse Zee in. We hopen daar een rustig strandje te vinden waar we een paar dagen kunnen relaxen.

Na twee en een half uur rijden over matige wegen, vinden we een mooie plek met uitzicht over zee. We kijken recht uit op Rhodos (aan de andere kant van het schiereiland kijk je uit op Kos). Van de camper is het 15 meter naar het strandje.

Het is ook hier weer heerlijk rustig. Onderweg was men op veel punten bezig de weg aan het verbeteren. Als dat eenmaal klaar is, zal het hier wel drukker worden. Er zijn hier namelijk veel mooie strandjes.

Als je onderweg bent, zie je vaak bordjes voor waterputten (een bordje met een kraan). Je kunt hier gratis water pakken. Voor camperaars handig, je komt niet zonder te zitten. Het drinkwater is prima te gebruiken. Hierdoor kunnen we vrijwel in heel Turkije eenvoudig vrij camperen, zeker in combinatie met onze zonnepanelen.

Het is wel een gezellige drukte om de camper heen met een grote groep kippen die alles oppikken wat wij laten vallen bij het eten. Één haan zwaait de scepter en is er ‘s ochtends als de kippen bij om er voor te zorgen dat wij ons niet verslapen.

We hebben van een aantal volgers vernomen dat ze de link missen naar de website die voorheen bovenaan de ontvangen mail stond. WordPress (provider website) heeft iets aan de berichtgeving veranderd. De link naar de website is echter onveranderd: https://camperoppad.com. We vinden het trouwens wel leuk om te zien hoeveel mensen ons zijn gaan volgen sinds we op reis zijn naar Turkije. Het aantal abonnees is flink toegenomen en we zitten inmiddels bijna op 500 volgers! Bedankt allemaal! Als je ook een e-mail wilt ontvangen als er een nieuwe blog online komt, vul dan je e-mailadres in onderaan de pagina. Het is gratis 😉. Enne… reacties vinden we leuk en vragen staat vrij.

Palamutbükü

25 april 2022 🌤☀️ 23° C.

Op een of andere manier waren we vroeg wakker en dat kwam niet door de haan 😉. Rustig ontbijt, boek lezen, strandje pakken. Alles in een langzaam tempo. De dag begon met wat sluierbewolking maar in de loop van de dag joeg de toenemende wind de hemel helemaal schoon.

Vandaag ook de tijd genomen om een eerste filmpje op You Tube te zetten. Het is het eerste filmverslag dat ik maak en ik vind het nog best lastig. We lopen met ons verslag wel een beetje achter op de reis zelf maar dat halen we vast wel in.

Het filmverslag is een aanvulling op ons blog en laat de eerste voorzichtige dronebeelden zien en veel meer foto’s dan in ons blog. Je vindt ons You Tubekanaal op: https://youtube.com/channel/UCGSiufu_V6IIl3buFaBKVsg Laat ons gerust horen wat je er van vindt.

Dalyan – Kayaköy

26 april 2022 ☀️ 24° C.

Voor we wegrijden doen we eerst weer alle verzorging van de camper. We rijden in ongeveer twee uur naar Dalyan. We kunnen de camper midden in het stadje kwijt op een grote parkeerplaats waar nog meer buscampers staan.

We wandelen langs de rivier naar de plek waar we ons over laten zetten met een roeiboot. Dat vinden we leuker dan één van de tientallen motorboten te nemen. Vanuit Dalyan kun je namelijk ook een boottochtje maken naar de monding van de rivier en onderweg de rotsgraven bekijken die in de bergwand zijn uitgehouwen. Bij de riviermonding zijn ook de ruïnes te bewonderen van Kaunos. Wij kiezen er voor om het wandelend te doen omdat de afstand maar twee kilometer is.

De rotsgraven in de bergwand zijn uitgehouwen door de bewoners van het verderop gelegen Kaunos. Deze zijn het beste te bekijken vanaf de openbare begraafplaats die onder de oude rotsgraven ligt. We hebben hier een ontmoeting met een Nederlandse die net een graf laat maken voor een vriendin. Bijzonder toeval en combinatie van omstandigheden. Het voelde een beetje ongemakkelijk om hier onze drone omhoog te laten gaan maar de Nederlandse vertelde ons dat ze dat zelf ook had gedaaan. Dus… toch omhoog en van dichtbij foto’s en een filmpje maken.

Hiervandaan lopen we in een half uurtje naar Kaunos door de sinaasappelboomgaarden. We komen er achter dat de zware zoete geur die we al een tijdje ruiken in de omgeving van Dalyan van de bloeiende sinaasappelbomen is. We vinden het apart dat ze bloeien met de sinaasappelen er aan.

De overblijfselen van de oude stad Kaunos zijn vooral interessant door de ligging aan de monding van de rivier. Het uitzicht vanaf de Acropolis schijnt erg mooi te zijn (niet gedaan, te warm).

Wel weer een sfeervol oud theater en hier en daar mooie overblijfselen van de hellenistische tijd. Interessant is ook het oude haventje waar we ook nog twee geocaches vonden.

Van Kaunos met een oud pontje overgevaren naar Dalyan en daar heerlijk gegeten in het Indiase (😀) restaurant Spicegarden. Prima Indiaas eten van de Turkse kok aldus de vriendelijke eigenaar.

Van Dalyan naar onze camping bij Kayaköy was nog even een pittig ritje. Eerst door het drukke Fethiye en toen de laatste zeven kilometer met 10% helling en kleine haarspeldbochten omhoog naar Han camping in Kayaköy . Die bleek echter nog gesloten en toen Agnes belde, kreeg ze per ongeluk contact met de eigenaar van de Jungle Camping die wel open was. Dat bleek een geweldig leuke plek te zijn. Tot nu toe de leukste camping van Turkije! Prima voorzieningen met hete douches!

21 april 2022 ☀️ 25° C.

Çamlik – Karahayit

Even drukte als we Kuşadasi verlaten maar dan wordt het al snel rustig. In een weids panorama met besneeuwde bergtoppen rijden we over een opnieuw rustige hoofdweg naar Çamlik. We bezoeken daar een erg leuk treinmuseum dat vol staat met oude stoomlocomotieven. Zo staat er een beroemde treinwagon waar Atatürk in reisde. De treinlocs komen uit de hele wereld. Zeer bijzonder zijn de locs met een grote “sneeuwblazer” voorop. Ik zie dan echt voor me hoe zo’n trein zich door de sneeuw graaft.

Met de eigenaar / beheerder van het museum hebben we een gezellig kletspraatje en we wisselen onze Instagram accounts uit. Wel bijzonder want Instagram kennen ze hier niet echt.

Na Çamlik vervolgen we onze reis verder landinwaarts. Onderweg doen we boodschappen bij een grote supermarkt van de Migros. Deze winkelketen zien we veel in Turkije. Ook hier zijn we weer erg blij met Google Translate, de camerafunctie vertaalt alles wat er op de verpakkingen staat waardoor winkelen een stuk eenvoudiger wordt.

Het is 14:00 uur als we in Karahayit aankomen. Bij aankomst lijkt de camping gesloten maar na een telefoontje is de eigenaar binnen 5 minuten ter plaatse. Opnieuw staan we als enige op het grasveld. Kurhaus Arslan Camping is zeer eenvoudig. We gebruiken maar liever ons eigen toilet maar de douche werkt met water van een eigen bron (warm water).

Als we ons geïnstalleerd hebben, brengen we een bezoek aan de plaatselijke bazar. Het dorp ligt vlakbij Pamalukke en is bekend om het “rode” bronwater. Het zou een geneeskrachtige werking hebben. Er zijn in Karahayit veel “thermal” pensions.

Vanwege het vroege tijdstip in het jaar en de ramadan is het superrustig overal. De verkoper van verse sinaasappelsap heeft alle tijd voor een gezellig kletspraatje. Het gesprek gaat al gauw over de geldontwaarding van de Turkse lira. Ondanks zijn zware leven, vangt hij wel een Syrische jongen van 17 jaar op die gevlucht is en niemand meer heeft. Dit zijn toch wel de verhalen waardoor wij beseffen hoe goed wij het hebben.

We hebben deze camping ook uitgezocht vanwege de goede WiFi verbinding. Jan heeft ‘s avonds een online bijeenkomst tbv de VVE en we kunnen het prima volgen allemaal.

We kijken samen ook nog een werkelijk schitterende documentaire over dementie: “Liefsteling”. Ontroerend mooi! (Loes: bedankt voor de tip!). Wat fijn dat je samen nog zo kunt genieten met zo’n ziekte. (We kunnen deze programma’s hier volgen dankzij het feit dat we een VPN verbinding hebben).

Pamukkale

22 april 2022 ☀️ 27° C.

Op de fiets naar Pamukkale . Het plaatsje Karahayit ligt op fietsafstand van Pamukkale . Op de kaart die we vantevoren raadplegen is te zien dat we onderweg Hiëropolis passeren. Mooi meegenomen, denken we dan nog.

Toen we 2,5 km hadden gefietst, kwamen we al bij de ingang van Hiëropolis. Nadat we de fietsen op slot hadden gezet en de toegangspoorten zijn gepasseerd, blijkt dat de weg door Hiëropolis tot aan de baden van Pamukkale gaat. Het was dus allemaal veel dichterbij dan we hadden gedacht.

Het eerste stuk van de weg ging door de Necropolis van Hiëropolis. Opnieuw één lange rij met prachtige overblijfselen uit de Griekse en Romeinse tijd. Het hoogtepunt van Hiëropolis was het prachtige theater. We hebben al heel wat oude theaters gezien maar dit theater spant de kroon.

Efeze was mooi maar het “decor” van de met sneeuw bedekte bergtoppen is onnavolgbaar. We hebben andermaal genoten.

Na het theater gingen de Teva’s uit zodat we op onze blote voeten een bezoek konden brengen aan de warmwaterbaden van Pamukkale. Hoewel het hier ook weer behoorlijk toeristisch was, hebben we genoten van dit bijzondere fenomeen. De witte kalkrotsen waar het warme koolzuurhoudende water overheen stroomt, krijgen een “wollig” uiterlijk. Vandaar de naam Pamukkale (katoen-kasteel).

Nadat we om de baden zijn heengelopen, nemen we de weg terug naar de ingang van Hiëropolis waar onze fietsen staan (we vergeten helemaal om het museum te bezoeken). Van hier dalen we bijna vier kilometer af naar het plaatsje Pamukkale zelf zodat we de kalkrotsen ook van onderen kunnen bekijken. Ook eten we wat in een restaurantje. Smaakte prima.

Nadat we aan de oevers van een vijver onderaan de kalkrotsen een tukje hebben gedaan, klimmen we met onze fietsen weer naar boven. Flinke klim en het is ondertussen ook flink warm geworden (27° C. ). We brengen de rest van de middag door op de camping (in de schaduw). Als we aan het eind van de middag de fietsen weer op de camper willen zetten, stuiten we op een grote tegenvaller.

De stang van onze gloednieuwe fietsendrager is afgebroken. De afgelopen week vonden we de stang waar de bikeholders aan vastzitten al erg beweeglijk. Nu blijkt dat de stang aan één kant finaal is afgebroken. Goede raad is duur… wat nu?

De campingeigenaar is vriendelijk en helpt ons om de fietsdrager provisorisch te repareren. Wat later nemen we echter het besluit om zonder onze fietsen verder te gaan. We durven het niet aan met de afgebroken stang. Stel je voor dat ze onderweg er af vallen. We maken een afspraak met de campingeigenaar om onze fietsen tijdelijk bij hem te stallen en ze aan het eind van onze Turkijereis op te halen.

Jammer dat het zo moet lopen maar het is niet anders. Agnes heeft nog wel de tijd genomen voor een lekker recept voor de Omniaoven. Dit recept kun je weer vinden op onze receptenpagina.

Salda Gölü

23 april 2022 ☀️🌤 25° C.

We laten de fietsen achter op de camping en rijden naar het Salda Gölü, het zoutmeer. De route er naar toe is wederom erg mooi. Weer een heel ander landschap. Ditmaal rijden we over een soort van hoogvlakte met veel agrarische cultuur. De weg naar Salda Gölü kent veel stijging. Hier en daar lange hellingen van vijf kilometer met een stijgingspercentage van 8%.

Als we bij het zoutmeer aankomen, zit het weer een wat tegen. De zon is een beetje weg waardoor het anders erg blauwe meer er wat minder blauw uit ziet. Desondanks blijft het een fantastisch landschap. We genieten volop!

We hebben aan de oever met verschillende mensen leuke gesprekken. Ze komen spontaan naar ons toe en zijn vooral benieuwd waar we vandaan komen. Van één van deze mensen (we bieden hem een kop koffie aan). horen we dat het eigenlijk geen echt zoutmeer is. Hij noemt het een “soda” meer. Goed voor je huid om in te zwemmen volgens hem. ‘s Zomers is het veel drukker bij het meer. Nu is het stil. Hij vertelt dat het ook komt omdat Russische vliegtuigen nu niet mogen landen in Turkije waardoor er maar weinig toeristen zijn.

Net als we willen gaan lunchen, worden we gebeld door de leverancier van onze fietsdrager. Hij heeft gehoord van ons probleem en stelt voor om het kapotte onderdeel op te sturen naar de camping in Turkije zodat we de fietsdrager zelf kunnen repareren en het kapotte onderdeel kunnen vervangen. We zijn enorm opgelucht en blij met deze oplossing. Hierdoor kunnen we aan het eind van onze tocht door Turkije de fietsen weer ophalen en veilig mee terugnemen op de herstelde fietsdrager naar Nederland. Prima geregeld!

Na de lunch vertrekken we weer. We rijden in één ruk naar de kust waar we de camper parkeren bij het haventje van Azmakboyu Sokak. Het haventje ligt aan de monding van een riviertje. We parkeren voor 40 TL op een grote parkeerplaats en kunnen voor 10 TL ons toilet legen.

We drinken een borrel op een strandterrasje en genieten van de sfeer in dit stadje. Het is extra gezellig overal omdat het vandaag een nationale feestdag is: Kinderdag. Overal veel festiviteiten. Hopelijk kunnen we rustig slapen…

18 april 2022 ☁️🌧🌤 6 – 18° C.

Het heeft vannacht ongelofelijk geregend. Gelukkig wordt het rond een uur of acht droog en als we ons ontbijt (havermoutje) op hebben, reizen we verder. Reisdoel van vandaag is Bergama.

Zolang we op de grote weg (geen snelweg!) blijven rijden, is de weg prima. Als Google Maps ons een stuk binnendoor stuurt, komen we op de lokale wegen. Die zijn gelijk een stuk minder: gatenkaas. Voorzichtig rijden dus.

Ongeveer 50 km voor Bergama slaan we een binnendoor route in richting Kozak. Prima weg door een schitterende heuvelachtige omgeving. We zien onderweg veel arbeiders bezig met grote bossen hout op vrachtwagens stapelen. Niet echt boomstammen maar eerder grote takken. We zijn benieuwd waar ze dat voor gebruiken.

Ook rijden we soms achter grote vrachtwagens met bijv. twee grote granietblokken er op. In de streek waar we doorheen rijden liggen erg veel van die gigantische blokken.

Ook komen we in dit stuk voor het eerst vee op de rijbaan tegen; schapen, geiten en ook koeien. We zien op een gegeven moment een auto echt een noodstop maken om een koe te ontwijken. Zelf zijn we al eens midden op de grote weg min of meer aangevallen door een hond. Dat is toch wel even schrikken als je zelf 95 km per uur rijdt.

De grote aantallen loslopende honden zijn ons gisteren ook al opgevallen. Ze lopen overal los in kleine of grotere groepen. Wij voelen ons daar niet altijd prettig bij maar de Turkse bevolking vind ze heel gewoon en geeft ze vaak wat te eten. Er zijn in Turkije meer dan 1 miljoen zwerfhonden. Afmaken helpt niet dus wordt er van overheidswege gestimuleerd om ze te steriliseren. De honden zijn echte schooiers. Gelukkig zijn ze niet agressief (behalve die ene op de grote weg dan 🫤).

In Bergama parkeren we ons huisje op een camping achter een restaurant. We zijn de enige gasten. Het kost 200 lira per nacht. Dan moet je natuurlijk wel lira hebben. Dus we hebben eerst maar een Turkse bank “beroofd”. Voor een relatief klein bedrag aan euro’s krijg je heel pak papiergeld. Gevolg van de inflatie denken we.

Een ander “dingetje” is het bemachtigen van een Turks tolvignet. Na het nodige zoekwerk vinden we een “postane” (inderdaad een postkantoor) waar we het vignet bemachtigen. Het vignet zelf kost maar 90 lira. We zullen het onderweg nog wel moeten opladen.

Met al het gezoek worden we wel heel blij en handig van en met Google Translate. Niet alle Turken spreken een andere taal en GT brengt dan uitkomst. Op straat komen we ook mannen tegen op een krukje met een schrijfmachine voor hun neus. We vermoeden dat ze wat bijverdienen door brieven voor anderen te schrijven.

We bezoeken tot slot nog het Archeologisch Museum van Bergama. De toegang is wederom gratis met de door ons gisteren aangeschafte Turkse museumkaart. De kaart kost 600 lira maar dat geld hebben we er zo uit als we de komende tijd nog meer gaan bekijken. Het museum geeft een leuke indruk van de vondsten bij de Acropolis van Pergamon. Daar gaan we morgen naar toe.

Pergamon – Kuşadasi

19 april 2022 ☁️🌧🌤☀️ 5 – 20° C.

Om 4:53 uur was vanmorgen de oproep voor het ochtendgebed. Aangezien onze camping in Bergama vlakbij drie moskeeën staat, waren we gelijk goed wakker. Mooi op tijd voor een goed ontbijt en we hebben daarna ook gelijk maar alle verzorging gedaan. Je weet nooit waar we morgen weer staan.

Hierdoor waren we op tijd bij de kabelbaan voor Pergamon. Het voetpad naar boven is 5 km (Ingrid Vertessen) dus waren we blij te horen dat er ook een kabelbaan naar boven ging. We waren de eersten vandaag.

We hebben hierdoor heerlijk relaxed rond kunnen lopen bij de oude stad Pergamon die vroeger boven op de berg lag. Overal prachtig uitzicht over de omgeving op deze 335 meter hoge berg.

Pergamon was vroeger echt een centrum van de hellenistische cultuur. De heuvelburcht was vroeger één van de fraaiste steden van de oude wereld, met een rijkdom aan monumentale tempels, fonteinen en andere bouwwerken. De drie oorspronkelijke stadjes waaruit Pergamon bestond, waren met elkaar verbonden via trappen en terrassen, waarop overdekte zuilengangen van twee etages waren gebouwd.

Pergamon is ook bekend geworden omdat er één van de eerste ziekenhuizen werd gebouwd. Pergamon werd druk bezocht om zijn geneeskrachtige bron, waarbij zich een Asklepieion, dus heiligdom van Aesculapius bevond. Er werden geesteszieken behandeld door drinken van water, baden, theater, muziek en suggestie.

Het theater (op de steile berghelling) bood plaats aan 10.000 personen. Onderaan bij het theater vinden we ook de enige geocache in de wijde omgeving.

Na twee uur rondwandelen op deze fantastische plek, dalen we weer af en vervolgen we onze weg en reizen we door naar Kuşadasi. We passeren hierbij Izmir. Wat een grote stad is dat! Het is dan ook de tweede stad van Turkije. We rijden er over de weliswaar drukke snelweg toch in een half uur door heen. Parijs doen we toch echt veel langer over…

Als we in Kuşadasi aankomen, schijnt de zon en is de temperatuur perfect: 20° C. Onze camping ligt middenin het centrum van deze toeristenstad aan de boulevard. Voor ons even wennen zo’n toeristisch gebeuren. De stad is vooral zo geworden omdat er per jaar zo’n 600 cruiseschepen aanleggen zodat de toeristen van hieruit Efeze kunnen bezoeken.

Na een wandeling naar een eilandje in de buurt eten we iets in een Turks restaurant. De ober slooft zich gigantisch uit en als we hem vragen hoeveel een taxi naar Efeze kost, krijgen we even later ongewenst bezoek aan tafel. De ober heeft een kennis gestuurd die ons wel een reisje naar Efeze wil verkopen. Hij vraagt er € 55,00 voor. Nadat we hem met veel moeite duidelijk maken dat we liever zelf reizen, druipt hij af. Nog weer later blijkt de taxi TL 230 (€ 15,00) te kosten.

We wandelen rustig door de gezellig drukke winkelstraatjes en langs het strand weer naar huis en genieten nog even van een mooie zonsondergang.

Efeze

20 april 2022 🌤☀️ 22° C.

Schitterend weer. Heerlijk zonnetje en niet te warm om Efeze te bezoeken. We laten ons met een taxi van Kuşadasi naar Efeze brengen. Een half uur rijden voor TL230 is echt spotgoedkoop.

Efeze heeft de naam de mooiste opgraving van Turkije te zijn. Het is onze derde opgraving en we vinden het er erg mooi. Natuurlijk de bekende bibliotheek maar ook de “ hangende” huizen (overdekte ruimte) zijn indrukwekkend. Bij het restaureren van het oude beschilderde stucwerk zijn studenten uit de Baltische landen actief geweest. Het is nog steeds gaande en een enorm puzzelkarwei om al die stukjes weer op de juiste plaats te krijgen. Bij de “hangende” huizen lopen we op glas zodat de mozaïeken goed zichtbaar zijn.

Ook hier een enorm theater waar vroeger 25.000 zitplaatsen waren. Hier zou ooit de apostel Paulus hebben gesproken. Het verging hem hier niet goed en hij is hier uitgejouwd door de hele menigte. Dat moet een gigantisch spektakel zijn geweest. We merken zelfs nu nog hoe goed de akoestiek is.

Na twee uur wandelen en een kwartier onderhandelen over de taxiprijs, zijn we rond 13:00 uur weer op de camping. Na een snelle lunch bij de camper brengen we de rest van de middag op het strand door. Voor ons gevoel is hier de zomer begonnen. We eten vanavond ook voor het eerst buiten in de avondzon bij de camper. Heerlijk.