Zaterdag 4 mei 2024 – ☀️🌤️☁️🌧️🌫️⛈️❄️ 6 – 12° C.

Çigli Gölü

Vandaag staat er een rit door de bergen op het programma. We rijden eerst van Ardesen naar Hopa langs de kust. We vinden in Hopa een gaatje in de lange rij vrachtwagens voor de grens met Georgïe om rechtsaf te slaan de bergen in.

Het eerste stuk gaat amper omhoog omdat de weg de rivier volgt. Op een gegeven moment passeren we een stuwdam waarna we langs een langgerekt stuwmeer rijden. Het stuwmeer wordt benut door een groot aantal “fishfarms” die we trouwens ook al op de Zwarte Zee tegenkwamen.

Na Artvin aan het einde van het stuwmeer nemen we de afslag naar Savsat en dan wordt het echt even klimmen met een aantal grote haarspeldbochten. Grote vrachtwagens die deze route ook vaak nemen, hebben de bochten stukgereden zodat we erg voorzichtig de bocht doorgaan. Het is gelukkig vandaag niet druk. Na deze eerste grote klim, stoppen we voor een vroege lunch bij een echt Turks theetentje langs de weg. We eten en drinken wat lekkers (Ayran – lekker gezouten Turks yoghurtdrankje).

Na Savsat blijft de weg gestadig stijgen. De weg loopt door prachtige bossen en natuur. We kijken onze ogen uit. We passeren ook een lange kloof en de weg meandert hier langs een woeste rivier naar boven. Niet lang na deze kloof gaat de weg echt de hoogte in. Het landschap doet een beetje Noors aan. We komen in een gebied waar nog veel sneeuw ligt.

Het laatste stuk van de klim naar de pas op 2470 meter hoogte zien we niet veel. De wolken hangen laag op de weg en we zien amper een hand voor ogen. In een rustig tempo bereiken we de pas. Niet lang na deze passage krijgen we opeens zicht op de hoogvlakte. Het uitzicht is adembenemend en laat zich eigenlijk niet in een foto vangen.

Als we verder rijden over de hoogvlakte slaat het weer om. We krijgen een behoorlijk noodweer over ons heen met onweer en vreselijke hagel- en sneeuwbuien. Het hagelt zo hard dat de weg verandert in een ijsbaan. Hoe gevaarlijk het is, realiseren we ons pas als we een gekantelde Dolmus passeren. We kunnen echter niets doen en gelukkig passeren ons al razendsnel ambulances en politie. Het duurt zeker een half uur voor we weer een beetje gewoon kunnen rijden.

Het laatste stuk van onze bergetappe gaan we naar het Çigli Gölü. Dit is een hooggelegen bergmeer dat vijf maanden per jaar bevroren is. De weinige bewoners in de dorpjes rond het meer moeten soms ‘‘s winters temperaturen doorstaan van -45° C. We vinden een leuk plekje aan het meer om te overnachten. Een klein visrestaurantje waar ook campers mogen overnachten (met dank aan Ingrid Vertessen voor deze tip).

Tot onze grote verbazing komt er een half uur na onze aankomst nog een Nederlands stel naast ons staan in een Volkswagen camper. Het betreft Pien en Godfried uit Vorden die een grote rondreis maken door Europa en ver daarbuiten (Bakoe). Al snel zitten we met z’n vieren aan tafel en delen onze reiservaringen (en zoals dat dan gaat ook meer dan dat).

Als de zon al bijna ondergaat maak ik nog een vlucht met de drone. Als je op Instagram kijkt, krijg je een leuke indruk van dit mooie bergmeer waar we zelfs pelikanen spotten.

Tuzluca

Zondag 5 mei 2024 – 🌥️ 17° C.

Vandaag is het dan zo ver. Eén van de hoogtepunten waarvoor we zover naar het oosten van Turkije hebben gereden, zijn de ruïnes van de oude stad Ani. Vanaf Çigli Gölü doen we er iets meer dan een uur over om bij Ani te komen.

De oude stad ligt nog net in Turkije en bijna op de Armeense grens. De grens tussen Armenië en Turkije ligt in de rivierkloof die vroeger het grootste verdedigingswerk van de stad was. De enorme stadsmuur sluit de stad af waar de rivierkloof een “gat” laat vallen.

Naast een moskee staan tussen de ruïnes van Ani tal van Armeense kerken en de kathedraal, het grootste gebouw van de stad. Ze dateren uit de tijd dat Ani werd bestuurd door de Armeense Bagra tuni-dynastie (885-1045) en een bloeitijd doormaakte als hoofdstad van het Armeense Koninkrijk en zich kon meten met steden als Bagdad, Caïro en Constantinopel.

De stad lag langs de zijderoute en wisselde vele keren van heerser voordat ze in de 13e eeuw door de Mongolen werd veroverd en in de 14de eeuw in verval raakte na een aardbeving.

Het waren echter de Armeniërs die Ani deden uitgroeien tot een machtige handelsstad en culturele trekpleister met de bijnaam ‘stad van duizend-en-één kerken.

Turkije veroverde in 1917 het land rondom Ani op de Russen en vanaf die tijd is het Turks gebied. Tussen Turkije en Armenië is daarna veel discussie over Ani. Opvallend is dat Turkije weinig aandacht besteedt aan het opknappen van de oude stad. Sommige monumenten staan wel erg lang in de steigers.

De moskee is wel opgeknapt en biedt behalve een schitterend uitzicht op de kloof ook een mooie locatie waar veel Turkse stelletjes zich graag laten fotograferen voor hun Instagramsites.

Turkije heeft wel overal waar maar mogelijk subsidies (zo’n twee miljoen euro) aangevraagd voor de restauratie van deze oude stad (o.a. UNESCO en Europese Unie) maar lijkt daar vooralsnog weinig mee te doen.

Jammer want de locatie is schitterend en zou na opknappen veel meer toeristen kunnen trekken. Wij hebben in ieder geval genoten van ons bezoek. Op een klein buitje na bleef het zelfs droog vandaag.

Vanaf Ani rijden we door (via Kars) naar Tuzluca waar we een mooie camperplek vinden op de parkeerplaats bij de zoutmijn. De route van Kars naar Tuzluca gaat door een fantastisch landschap. Grote vlaktes met veel lange afdalingen van wel 8%. De kleurrijke heuvels vlak voor Tuzluca zijn sprookjesachtig. Stoppen voor een foto was hier niet mogelijk.

Bij de zoutmijn aangekomen, brengen we de nacht door met twee andere (Duitse) campers.

Doğubayazıt

Maandag 6 mei 2024 – 🌤️☁️🌨️ 15° C.

Als we vanmorgen willen vertrekken naar onze volgende bestemming, het Paleis van İshak Paşa, komen we er achter dat het op maandag gesloten is. Omdat we het wel willen bezoeken, doen we het rustig aan.

Als we Tuzluca hebben verlaten, geven we de camper eerst even een wasbeurt bij een Oto Yikama. Hij was toch wel erg smerig geworden de afgelopen weken. De bergweggetjes hadden hun sporen achtergelaten op ons rijdende huisje.

We maken opnieuw een rit door een fantastisch landschap. We rijden onderlangs de berg Ararat die op het Drielandenpunt van Turkije, Armenië en Iran ligt. Helaas ligt deze oude vulkaan met z’n besneeuwde top in de wolken en is de top op 5137 meter hoogte niet te zien. Het aanzicht van de berg is opvallend omdat deze top vrij solitair ligt ten op zichte van de omringende bergen. We hopen morgenochtend vroeg de berg zonder wolken te kunnen bewonderen.

De stad Doğubayazıt ligt vlakbij de Ararat. We komen dwars door de stad als we richting het paleis rijden. Het is er een drukte van jewelste omdat er een grote markt gaande is. We doen zelf ook nog boodschappen.

Hierna rijden we Doğubayazıt weer uit en rijden langs een steile weg omhoog naar het Paleis van İshak Paşa. We waren van plan om de nacht door te brengen op de parkeerplaats bij het nu gesloten museum. Er staat echter een harde wind waardoor we besluiten om onder aan de helling een rustiger plekje op te zoeken.

We vinden het plekje snel naast een hostel dankzij de door ons veel gebruikte app Park4Night. ‘s Avonds hebben nog net voor het donker wordt een mooi zicht op de Ararat.

Van Gölü

Dinsdag 7 mei 2024 – 🌧️🌤️ 15° C.

We staan vandaag op tijd op. We willen om 9:30 uur bij de ingang staan als het paleis van Ishak Pasha opengaat. We zijn mooi op tijd zodat we ook nog een kijkje kunnen nemen bij de moskee die bovenaan de helling ligt bij het paleis.

Het İshak Paşa paleis is één van de beroemdste paleizen die in Turkije zijn gebouwd. Het is een van de meest vooraanstaande voorbeelden van de 18e-eeuwse Ottomaanse architectuur. Tegenwoordig hebben we heel weinig voorbeelden van de historische Turkse paleizen die nog steeds bestaan. Een daarvan is het İshak Pasha-paleis.

İshak Paşa bestaat uit de verschillende secties zoals bijv. een moskee, harem, keuken en een zaal voor ceremonies.

Het paleis werd in 1685 gebouwd door İshakpaşa van de Çildıroğulları en Çolak Abdi Pasha en kreeg zijn definitieve vorm in 1784.

Als we het paleis binnenkomen, begint het te regenen. Gelukkig duurt het niet lang. We genieten enorm van al het moois dat we zien. Vooral de tweede binnenplaats met het mausoleum is prachtig.

Ook de moskee en de evenementenruimte is erg mooi. We lopen bijna twee uur rond voor we de camper weer instappen op weg naar Van. Er volgt opnieuw een unieke rit door de bergen. Wat is het landschap hier mooi. We passeren onderweg een pas op 2560 meter hoogte. Wel wat sneeuw en regen maar daar blijft het bij. Het landschap doet ons denken aan wat we in IJsland en Noorwegen hebben gezien. We passeren zelfs enkele grote lavavelden.

Als we de pas hebben gehad, maken we een stop bij de waterval van Muradiye. De waterval is vlak langs de grote weg naar Van en we hoeven er niet voor om te rijden. We gebruiken een heerlijke maaltijd in het restaurant naast de waterval voor we verder rijden.

Als bij Van aankomen, valt de beoogde camperplek bij het station van Van tegen. We rijden door naar Gevas net buiten Van. Wel jammer want we waren erg nieuwsgierig naar dit station. Bij het station legt de veerboot aan waar de hele trein van Bagdad naar Istanboel oprijdt die de trein naar de overkant brengt. Het meer van Van is zo groot dat dit goedkoper is dan er een spoorlijn omheen te leggen.

Bij Gevas hebben we een fijne overnachtingsplek bij de boot die ons morgen naar het eilandje Akdamar kan brengen. De boot vaart echter alleen als er minstens 15 personen meevaren. Nieuwsgierig hoe ons plekje er uit ziet aan het Van Gölü? Kijk dan even op ons YouTube kanaal of op onze Instagram.

Diyarbakir

Woensdag 8 mei 2024 – 🌤️☀️ 20° C.

Toen we de volgende ochtend waren opgestaan, was het nog niet duidelijk of er een boot zou varen. De vijftien benodigde passagiers waren nog niet gevonden. Ook bij een andere afvaartplek voeren er nog geen boten. Ook begon het opnieuw te regenen. Ons besluit was derhalve snel genomen. We hebben even genoeg regen en kou meegemaakt. We rijden naar de zon!

De rit van Gevas bij het Van Gölü naar Diyarbakir was weliswaar een lange rit van vier uur maar wat was het weer genieten. Veel afdalingen door uitgestrekte landschappen en schitterende vergezichten (wel opvallend veel controles van zwaarbewapende Jandarmas) opnieuw door de bergen en heuvels naar Diyarbakir waar we een bekend plekje opzochten. Op 11 mei 2022 stonden we ook al in Diyarbakir. Nu kiezen we er voor om er twee nachten te staan. En… bij aankomst schijnt er een heerlijk zonnetje en genieten we van een prima temperatuur.

Bij aankomst doen we niet veel meer. Wat boodschappen doen en we drinken een drankje in de Karavanseray. Groot is onze verbazing als blijkt dat er daar een plek naar mij is vernoemd.