Lin

Donderdag 30 mei 2024 – 23° C.

We blijven nog zeker twee nachten op camping Peshku aan het Ohridmeer. Heerlijk plekje met mooi uitzicht. Het weer prima. Niet te warm. We gaan vandaag weer fietsen.

Ongeveer zestien kilometer boven de camping ligt een klein schiereiland met daarop het (nog) authentieke dorpje Lin. We fietsen over het fietspad dat hier vandaan naar Lin loopt langs het meer en de autoweg. Prima te fietsen al moet je hier en daar wel even bukken ivm laaghangende boomtakken. Het fietspad wordt schijnbaar niet zo vaak gebruikt.

Voor we het Grieks-Orthodoxe kerkje passeren, komen we ook nog langs een koe die de groenste blaadjes in het meer zoekt. Levert een bijzondere foto op.

Bij het kerkje maken we net zoals twee jaar geleden ook weer een stop. En… net zoals in 2022 worden we uitgenodigd om de kersen te proeven in de boomgaard. Als we op de terugweg zijn, hebben we in Lin een zakje gescoord dat we hier gratis mogen vullen met heerlijke kersen.

Het dorpje Lin is nog steeds vrij authentiek. Veel bewoners verdienen de kost met visserij of werken op het land om het dorp. Ook zijn er bewoners die een klein winkeltje beginnen. We kopen er brood en een paar flessen drinkwater.

Als we bij het hotel zijn en daar een kopje koffie willen drinken, blijkt dat niet mogelijk omdat in het hele dorp de stroom is uitgevallen. Een frisdrankje gaat er ook prima in.

Eenmaal terug op de camping doen we nog een wasje en doen niet veel meer dan wat lezen en genieten van het uitzicht.

Aan het eind van deze dag gaan we uit eten. De camping heeft een klein overdekt restaurantje waar je heerlijk vis kunt eten. Wij kiezen allebei voor de zelfgekweekte forel met een salade en wat frietjes. Prima gegeten! De zelfgemaakte wijn zorgde ervoor dat we vroeger in bed lagen dan anders.

Pogradec

Vrijdag 31 mei 2024 – 23° C.

Opnieuw een rustig-aan dagje op Camping Peshku aan het Ohridmeer. Het weer is eigenlijk hetzelfde als gisteren. Half bewolkt en steeds een beetje dreigend. Wolken met regen die net niet doorzetten. Het blijft droog. ‘s Morgens doen we nog een wasje en als die hangt, pakken we de fiets en gaan naar Pogradec. Het stadje zelf kent weinig bijzonderheden maar het ligt wel mooi aan het Ohridmeer.

Men buit de ligging uit en heeft langs het meer een brede boulevard aangelegd met allerlei vertier. Stalletjes met souvenirs, speeltoestellen, steigers met waterglijbanen, kleine restaurantjes en barretjes.

Het leukste zijn wel de oude mannen die het park zitten te schaken of die domino spelen. We eten ergens een ijsje en gaan dan weer terug naar de camping.

Lake Shkodra Resort

Zaterdag 1 juni 2024 – ☁️ 🌤️ 22° C.

We staan vandaag vroeg op en rijden om 8:30 uur richting Tirana. We hebben het plan om bij Tirana een camping op te zoeken waar vandaan we de stad kunnen bekijken.

Het verkeer op de weg naar Tirana is gelijk al druk. De wegen in Albanië zijn smal en van slechte kwaliteit. Veel gaten waarbij je schokbrekers flink te lijden hebben en uitwijken is niet altijd mogelijk. Daar komt nog eens bij dat vrijwel alle Albanese autorijders met ware doodsverachting aan het verkeer deelnemen. Hoe vaak wij niet net voor een scherpe bocht worden ingehaald… als wij niet op de rem hadden getrapt, waren er zeker ongelukken gebeurd.

Aan de butsen in de vangrails te zien, is dit rijgedrag hier heel normaal en we komen heel wat plaquettes tegen met bosjes rozen er bij. Het rijgedrag is ook in schrille tegenstelling met de zorg die de Albanees aan zijn auto besteedt. Het aantal wasstraten, benzinestations en garages is enorm. Bovendien lijkt het wel of elke Albanese automobilist in een Mercedes, een Audi of Volkswagen rijdt en ook dat is een schrijnend contrast met de armoede die we ook in Albanië zien. Je vraagt je af waar ze het van doen. De prijs van de brandstof is hier hoog.

Als we echter door Tirana rijden bekruipt bij ons allebei de twijfel of we deze stad wel de moeite waard vinden om te bekijken en het regent. En… dat is eigenlijk het voordeel van camperen… We besluiten om door te rijden naar het Lake Shkodra resort in het Noorden van Albanië.

Als we om 14:30 uur aankomen, blijkt het er enorm druk te zijn. We vinden nog met moeite een plekje. In 2019 waren we hier voor de eerste keer in ongeveer dezelfde tijd. Toen stonden we hier met zo’n tien campers. Nu zijn alle ruim 120 plaatsen bezet (met voornamelijk Duitse en Nederlandse kampeerders). Onze Duitse buren op de motor van vannacht staan ook nu weer bij ons.

Als we ons weer hebben geïnstalleerd, is er nog volop tijd om even wat te eten en een duik in het meer te nemen. Het karakteristieke torentje bij de steiger staat er nog steeds al is de al even karakteristieke steiger vernieuwd. Hij is nu een stuk korter en we missen de bankjes op het uiteinde.