Konya – Beyşehir – Eğirdir

22 mei 2022 🌤☀️ 24° C.

Rustig opgestaan, alle verzorging van de camper gedaan en toen naar de Butterfly Garden in Konya. Het bezoeken waard vanwege de vlinders natuurlijk maar ook vanwege de architectuur van het gebouw.

De architect van het gebouw is ontwikkelaar van vele projecten over de hele wereld: Arup. Als je van architectuur houdt, even op link klikken (Mirjam en JanRijn: ook een Deens project). Erg mooi gebouw! Jammer genoeg zien we wel weer een Turks trekje. Ze bouwen / maken iets moois maar houden het niet bij. Het gebouw vertoont al veel tekenen van verval; een kapot dak en binnenin is er veel afgebladderd door het vochtige en warme binnenklimaat.

In de tuin is maar een beperkt aantal vlinders te zien maar de grote blauwe vlinders zijn mooi om naar te kijken. De vlinders 🦋 zijn helemaal gewend aan veel mensen en komen soms zelfs op je hoofd zitten.

De weg naar Beyşehir is goed aangelegd en weer prima om te rijden. We maken hier een stop om boodschappen te doen en een oude moskee te bekijken. Voor we dat doen bellen we met een aantal jarigen: Tobias en Josje van harte gefeliciteerd met jullie verjaardag!

We doen boodschappen bij de Migros. Deze supermarktketen verkoopt ook biertjes en een flesje wijn. Echter… de eerste Migros had alles maar geen alcohol. Toen we vervolgens iets verderop bij een kleinere vestiging stopten, verkochten ze het wel. Agnes werd daar de bezienswaardigheid van de dag omdat ze als vrouw alleen biertjes en wijn kwam halen. Al het winkelpersoneel kwam bij de kassa kijken toen ze afrekende 😀. Dikke pret!

De moskee werd een verrassing. Het was een zogenaamde “bosmoskee”. Een plat houten dak dat door ruim 50 houten palen werd gedragen. Werkelijk prachtig! We staan er versteld van hoe we steeds elke keer opnieuw verrast worden!

De weg naar Eğirdir is wat slechter maar toch nog goed te doen. We komen ‘s middags rond 17:00 uur aan. We staan hier op een prachtige plek op een parkeerplaats aan het grootste zoetwatermeer van Turkije met een een mooi uitzicht op de besneeuwde bergtoppen aan de overkant.

‘s Avonds gaat het hard waaien. De bus schudt aardig heen en weer maar houdt zich verder prima. We staan er overigens niet alleen. Naast ons staat een groep Zwitsers en Duitsers die in hun grote campertrucks op weg zijn naar Iran.

Eğirdir – Karahayit

23 mei 2022 ☀️🌤 24° – 29° C.

De storm van gisteravond is vannacht overgetrokken en het is schitterend weer. We besluiten om een rondje om het schiereiland te lopen. We staan met de camper op het smalste stuk en lopen een rondje naar de haven en weer terug.

Als we bij het haventje aankomen, krijgen we een gratis concert van een grote groep brulkikkers. We zijn vroeg, het is stil en daardoor klinkt het geluid bijna oorverdovend. In het dorpje op het uiteinde van het schiereiland staan veel oude Griekse huisjes uit vroeger tijden.

Van Eğirdir naar Karahayit rijden we in één keer door. Het landschap is wederom wijds en schitterend. Wat een mooi land om met je campertje door heen te reizen. Rond een uur of twee parkeren we de buscamper naast onze fietsen. Ze staan er nog! 👍😀.

De dame van de camping herkent ons gelijk en wijst naar onze fietsen. We laten ze echter nog even staan. De temperatuur is hier inmiddels 29° C. en het zwembad is ditmaal vol dus we plonzen al gauw in het heerlijke water.

Als we nog even door de bazar wandelen, worden we ook weer herkend door de verkoper van sinaasappelsap en we krijgen een thee aangeboden die we natuurlijk niet kunnen weigeren. We kopen nog wat souvenirs voor de kleinkinderen en relaxen de rest van de dag op de camping. ‘s Avonds zetten we alvast de fietsen op de fietsdrager. Even de vasthoudbeugels opnieuw afstellen.

Naar de kust bij Burhaniye

24 mei 2022 ☀️ 29° C.

We zijn vroeg op. Een snel ontbijt, camper verzorgen, de fietsen er op, afscheid nemen van de campingeigenaar en op weg naar de kust. We hebben het plan om een weekje op een camping aan het strand te gaan staan en even “vakantie” te houden. Het wordt steeds warmer (34° C.) en zo nu en en dan een duik in zee trekt ons wel.

De weg naar Altin Camp bij het plaatsje Burhaniye is 362 km rijden. Een groot deel van de route gaat over een gladde driebaans tolweg. Weinig verkeer dus en we schieten lekker op.

Halverwege maken we nog een stop bij Marmara Gölü, een groot meer dat er echter niet meer is. Opgedroogd door allerlei oorzaken (dammen, klimaatverandering, enz.). De restanten van het meer zijn nog zichtbaar in de vorm van visrestaurantjes en bootjes. Van water is echter geen sprake. Het uitdrogen is enorm snel gegaan. Op foto’s is te zien dat drie jaar geleden het meer nog vol met water was.

Een groot deel van de weg loopt door twee rivierdalen: Alasehir Ovasi en de Akhisar Ovasi. Beide dalen staan helemaal vol met druiven. Het is een gigantisch gebied. Het verbaast ons een beetje omdat er weinig Turkse wijn te vinden is. Als we het nazoeken, blijkt dat de druiven voor de rozijnen (inderdaad Sultana rozijnen) worden verbouwd.

Als we aankomen op de camping, worden we opnieuw geconfronteerd met een kapotte fietsdrager. Gelukkig zijn de fietsen er onderweg niet afgevallen maar de stang is opnieuw afgebroken op dezelfde plek als de vorige breuk. De reparatie in Aksahay heeft dus niet mogen baten. De twee opgestuurde beugels zijn nog steeds niet aangekomen. De Turkse douane is nogal vasthoudend 😉.

Goede raad is duur. Hoe nu verder? We balen natuurlijk als een stekker! Maar goed… nu eerst maar eens nadenken en genieten van het lekkere strand!

Campingleven

25 mei 2022 ☀️ 29° C.

Heerlijk geslapen. Opnieuw twee wassen gedraaid (wat een was heeft een mens toch) en een lekke band geplakt van Jan z’n fiets.

Toen we wakker waren, was er ook iets vreemds aan de hand. Het spiksplinternieuwe gelzadel van Agnes haar fiets was beschadigd. We denken door één of ander dier… Iemand wel eens zoiets meegemaakt?

Tussen de middag hebben we telefonisch contact gehad met de leverancier van onze fietsdrager. Ook zij vinden het erg vervelend voor ons en willen ons graag helpen. We spreken nu af dat zij de nieuwe beugel opsturen naar een adres in Griekenland. Wij passeren over drie dagen de grens en halen dan de beugel in Griekenland op. Hebben we geen problemen meer met de Turkse douane. We hopen dat deze oplossing wel werkt en dat we onze reis op de normale manier kunnen vervolgen.

‘s Middags fietsen we een kort stukje naar het nabijgelegen Ören. Een oud dorpje dat uitgegroeid is tot een behoorlijk badplaatsje met een mooi zandstrand. Er is ook nog een pleintje met wat opgravingen en het Pegasusbeeld.

Terug bij de camper genieten wij lekker van ons eigen strandje. Agnes maakt nog een recept voor de Omnia (zie hiervoor de receptenpagina). Ons volgende blog zal pas volgende week woensdag weer zijn. We doen even rustig aan.

Tot slot een tip: Deze blog leest het best als je vanuit het mailbericht doorklikt naar de website camperoppad.com. De foto’s komen dan beter tot hun recht. Sommige foto’s kun je pas op werkelijke grootte zien als je er op klikt en dat werkt alleen op de website. Ook de opmaak is beter dan in het mailbericht.

Sultanhani en een fietsendragerprobleem…

19 mei 2022 🌧☁️ 14° C.

Gisteren vertelden we Tahir (campingeigenaar) van ons fietsdragerprobleem. Is echt een probleem aan het worden omdat de fabriek al voor de tweede keer een reserve stang heeft opgestuurd maar de Turkse douane houdt het pakket nog steeds vast…

Tahir bood aan om ons vandaag te helpen en bracht ons naar een plaatselijke garage waar men een nieuwe stang zou kunnen maken. Dat feest ging echter niet door. Wat nu? Opnieuw een telefoontje van Tahir… In Aksaray (30 km terug) kon men het maken.

Het duurde even maar uiteindelijk is het gelukt! Met drie man sterk is er aan de fietsdrager gesleuteld maar uiteindelijk is onze originele buis gelast en kunnen we de fietsdrager weer gebruiken. We hopen dat hij het houdt tot we in Nederland terug zijn en een nieuwe kunnen halen.

Terug in Sultanhani gaan we naar de grote karavanserai (Han). Deze is erg mooi om te bekijken. Men heeft veel zorg besteedt om de karavanserai goed uit te lichten. We vinden het een schitterend gebouw. Het wordt niet gebruikt zoals de andere karavanserais die we bezochten maar is echt een museum waarin het gebouw centraal staat.

In Sultanhani stuiten we op een vreemd verschijnsel. Men maakt nieuwe tapijten “oud” door ze op straat te gooien en al het verkeer er over heen te laten rijden. “Oude” tapijten brengen bij sommige kopers meer geld op.

In Göreme zagen we al een draaiende trommel met tapijten en stenen erin om “slijtage” te bewerkstelligen. Hier is de straat bedekt met tapijten.

We kijken ook even bij een atelier waar mannen oude tapijten herstellen. Een precies klusje wat veel van je ogen vergt, horen we van Tahir die vroeger dit stopwerk ook jaren heeft gedaan.

Het weer is vandaag omgeslagen. Zaten we gisteravond nog tot een uur of acht buiten voor de camper, nu is het erg fris. De temperatuur komt amper boven de 14° C. We zitten een groot deel van de middag knus binnen. Agnes maakt al vast het recept voor de Omniaoven dat dit weekend online komt.

Tuz Gölü – Sille – Konya

20 mei 2022 🌤☀️ 12 – 19° C.

We verlaten Sultanhani, nemen afscheid van Tahir en rijden richting Tuz Gölü. Het is een groot zoutmeer dat steeds verder aan het droogvallen is. De weg er naar toe loopt over een grote vlakte die al door het water van het meer is prijsgegeven. We kijken uit over een grote dorre vlakte waar maar weinig vegetatie is.

Als we langs een rij bomen rijden op een zandwal, zien we in de verte de uitkijktoren opdoemen. Van hieruit zouden we flamingo’s kunnen spotten. Als we bij de uitkijktoren aankomen, blijkt echter het water zich al verder te hebben teruggetrokken. Toch is het een mooie plek om even rond te kijken. Hier zijn de geulen met het zoute water goed zichtbaar. Het is er heerlijk rustig en op een paar vogels na doodstil.

Na een kop koffie en een paar dronevluchten rijden we door naar Konya. Terwijl we richting Konya rijden, krijgen we contact met Sebiha die we al eerder tijdens onze reis bij Manavgat ontmoetten. Zij woont in Konya en wil ons heel graag Sille laten zien. We spreken af op de parkeerplaats bij het plaatsje.

Het is heel leuk om Sebiha nogmaals te ontmoeten. Ze is een mooie en moderne jonge Koerdische vrouw die ons van alles vertelt over de Turkse gewoontes. We leren een hoop van haar over allerlei onderwerpen. Voor ons is het fijn dat ze zo goed Engels spreekt. Ze vertelt over haar werksituatie en we horen dat het met de goede banen hard werken is met lange werktijden. Ze is wat dat betreft best jaloers op de Turkse mensen die in Nederland wonen en werken.

Het dorpje Sille is een toeristische trekpleister. In het dorpje sprak men tot 1920 nog Grieks en leefden Grieken en Turken vreedzaam naast elkaar. De grote filosoof Rumi zorgde er voor dat er al vanaf de twaalfde eeuw respect was voor elkaars geloof.

We bekijken samen het Grieks-orthodoxe kerkje, de moskee en ook nog een klein museumpje dat “Tijd” als thema heeft. Er staat een aantal bijzondere meetinstrumenten.

Sebiha laat ons na deze bezoeken kennismaken met het roken van een Turkse shisha (waterpijp) en we eten gefrituurd ijs. Lekker!

Hierna brengen we Sebiha thuis met de camper en rijden wij door naar een grote gratis camperplaats aan de rand van Konya. Het is een prachtige camperplaats waar alle voorzieningen (water, elektriciteit, toiletten en douches) gratis zijn. Volgens Sebiha is dit omdat het een bedevaartsoord is. Veel voorzieningen in de stad zijn hier gratis.

In het begin staan er nog niet zoveel campers maar als na een kwartier nadat wij zijn gearriveerd, er een grote groep Italiaanse campers (groepsreis) aankomt, is de camperplaats bijna vol. We hebben weer leuke gesprekken met een Zwitser en de Italiaanse reisleidster. ‘ s Avonds zitten de Italianen gezellig met elkaar aan een lange tafel buiten te eten.

Konya

Om 9:00 uur (8:00 uur Nederlandse tijd) zingen we eerst voor Sam. Sam, onze jongste kleinzoon, wordt vandaag 1 jaar. We vinden het toch wel een beetje lastig dat we er vandaag niet bij kunnen zijn. Maar even FaceTimen maakt veel goed.

Vandaag bezoeken we Konya. Konya is de oudste hoofdstad van Turkije en heeft veel oude moskeeën. Vanaf de camperplaats is het 400 meter lopen naar de tramhalte van lijn 5H die je snel de stad inbrengt. We stappen na vier haltes uit bij Mevlana waar het klooster is met de tombe van Rumi. Rumi is één van de grootste filosofen en dichters die bij alle godsdiensten weerklank vindt (Soefisme). Enorm veel gelovigen bezoeken zijn graf.

De tombe maakt ook op ons grote indruk. Het klooster ziet er heel anders uit dan alle andere kloosters die we tijdens deze reis hebben gezien. Binnen klinkt muziek van de derwisjen en dat alles bij elkaar maakt dat er een speciale sfeer hangt. Aan de buitenkant worden momenteel restauratiewerkzaamheden uitgevoerd.

Na het graf van Rumi slenteren we door de ruim opgezette bazarwijk richting de heuvel in de oude stad met daarop de Alaeddin moskee.

De bazar is Konya is authentieker van opzet dan in andere grote steden in Turkije. Redelijk ruim opgezette straatjes met winkeltjes, restaurantjes en verschillende oude moskeeën die de moeite waard zijn om te bekijken.

Op de heuvel is de Alaedin moskee. Het is de oudste moskee van Konya. Hierachter is een grafkamer met tombes van een aantal sultans. We lopen daarna over de (kunstmatig opgeworpen) heuvel en gaan door de bazar weer terug naar de tramlijn en naar de camper.

Onderweg eten we als lunch een specialiteit uit Konya, Etliekmek. Het is smaakvol en heeft wel iets weg van de in Nederland verkrijgbare Turkse Pizza (iets pittiger).

.

‘s Avonds bezoeken we een voorstelling van de dansende derwisj. Een derwisj is een soefigeestelijke die een gelofte van armoede heeft afgelegd. De voorstelling is toegankelijk voor iedereen. Wij betalen 30 TL per persoon. De dans stelt eigenlijk een gebed voor. Voor extra informatie over de achtergrond van de dans: klik hier.

15 mei 2022 🌤🌧 20° C.

Voor ons doen een rustige dag. Geen echte plannen vandaag. We hebben het idee om een paar dagen in deze omgeving rond te kijken. Er valt hier veel te zien. Als gevolg van erosie door water en wind werden de vulkanische afzettingen tot een sprookjesachtig landschap omgetoverd. In het tufsteen werden door de Byzantijnen kerken en woningen uitgehouwen.

We hadden gehoopt om vanochtend naar de ballonnen te kunnen kijken. De voorspellingen waren echter slecht voor vandaag; te veel wind en regen. De ballonnen blijven dan aan de grond.

Wij zingen eerst voor Myran. Zij is jarig vandaag. Ze is blij verrast: toch nog een klein feestje. Rond een uur of elf vertrekken zij terug naar de kust en als zij weggaan, kunnen we op hun plaats staan. Hiervandaan hebben wij een schitterend uitzicht op Göreme.

Nadat we hen hebben uitgezwaaid, lopen we de helling af naar het dorp. We gaan even langs de stalletjes en bedenken wat we hier allemaal willen bekijken. Er worden veel verschillende tours aangeboden omdat het hele gebied erg interessant is. We kunnen niet echt kiezen. We doen nog wat kleine boodschapjes in het dorp en gaan terug naar de camping. Pfff… weer de steile helling op.

Op de camping doen we rustig aan. Er gaat veel tijd inzitten om het filmpje te uploaden. De WiFi is van matige kwaliteit hier. Zonder WiFi werkt ons internetabonnement hier gek genoeg niet. We zijn hierdoor slecht bereikbaar. ‘s

Avonds begint het te waaien en niet veel later breekt er een flink onweer los. De camper staat hoog en we schudden aardig heen en weer. Gelukkig zitten we droog en hebben we het lekker knus in ons huisje op wielen. Het heeft één voordeel, de storm gaat ‘s nachts weer liggen en dat betekent dat de volgende ochtend de ballonnen varen (van twee dagen).

Göreme

16 mei 2022 ☀️🌤 22° C.

Het is rond vijf uur ‘s ochtends als we het eerste geluid horen van de branders van de luchtballonnen. Als we buiten kijken, weten we niet wat we zien… de hele vallei is bezaaid met opstijgende luchtballonnen. Gigantisch! Wat een gezicht, zeg! Overal waar we kijken, zien we dalende en opstijgende luchtballonnen. De piloten van zijn zo ervaren dat ze al stijgend en dalend door de rotsformaties heen varen.

Als we meer dan een uur hebben staan kijken, zien we de eerste ballonnen weer landen. Een aantal piloten zijn zo ervaren dat ze de grote manden gewoon op de trailer laten landen en vervolgens van de landingsplek wegrijden.

We hebben ook besloten wat we vandaag gaan doen. Achmed (campingeigenaar) adviseert ons om voor één dag een auto te huren en tekent een plattegrond met een toertocht door de omgeving. We moeten een keuze maken voor vandaag. Er is veel moois en bijzonders te zien. De huurauto kost ons € 50,00 en wordt op de camping gebracht.

We zijn niet de enige bezoekers van al het moois. Het is in schrille tegenstelling met de vorige dagen… Als we het Open luchtmuseum van Göreme bezoeken, kunnen we over de hoofden lopen. Het museum is vooral leuk vanwege de oude kerken die zich in de tufsteen formaties bevinden.

Het tweede hoogtepunt waar we naar toe rijden, is de “Love Valley”, zo genoemd vanwege de penisvormige tufsteenformaties. Ze worden ook wel feeënschoorstenen of fairychimney’s genoemd. We kijken eerst boven bij de vallei voor een mooi uitzicht over de formaties en vinden later een weggetje de vallei in.

Na een lekkere lunch (Turkse ravioli) rijden we richting Ürgüp. Langs deze weg staan rotsen van tufsteen met grote stenen er op. We zetten de auto langs de kant van de weg en wandelen een stukje het gebied in en laten de drone even omhoog gaan omdat het hier niet druk is.

Na Ürgüp passeren we Uçhisar. Dit stadje heeft een intrigerende bouw. Het ligt op de hoge rotsen gebouwd en in de rotsen zijn veel grotten. Je kunt de top bereiken via een gangenstelsel binnendoor en via een pad buitenom. Het lijkt wel een kasteel. Mooi gezicht!

Na een stop bij de Pigeonvalley keren we terug naar de camping. Daar ontmoeten we een ander Nederlands stel dat naast ons komt staan in hun blauwe camperbus (Instagram: #living_the_Paco_live). We borrelen, eten samen en ik krijg drone-les van Jorg die met zijn drone schitterende filmpjes maakt en Lisa wordt door Agnes enthousiast gemaakt voor de Omniaoven. ‘s Avonds gaan we op tijd naar bed. Morgen weer een dag!

Göreme en Avanos

17 mei 2022 🌦 18° C.

Geen ballonnen (hoewel… we zagen er later toch een stuk of vier) vandaag ivm de slechte weersverwachting. Toch ontbijten we in het zonnetje voor de camper voordat Achmed ons naar het keramiekmuseum in Avanos brengt.

Het stadje Avanos ligt op zeven kilometer van Göreme aan de rivier de Kizihrmak (Rode rivier). Deze rivier levert de grondstof (rode klei) voor alle keramiek die in deze omgeving wordt gemaakt.

Hoewel het museum niet in de vele tours wordt opgenomen en maar in weinig reisgidsen wordt vermeld, is het een aanrader van jewelste! Wat een schitterend museum is dit toch weer. Als je voor de ingang staat, denk je even dat het niet veel voorstelt maar als je eenmaal binnen bent (30 TL pp), weet je niet wat je ziet! Het museum bevindt zich onder de grond in een groot gangenstelsel en bevat een grote collectie keramiek. Alleen al het gangenstelsel is de moeite waard om te bekijken.

Het stadscentrum kent een groot aantal keramiekwinkels. In één van die winkels schuilen we voor het noodweer (al weer een flinke onweersbui) dat nu net losbarst. Agnes mag even haar kunsten op de draaischijf laten zien en we kopen er wat souvenirs en ook heel praktisch een ovenschaal voor thuis.

In Avanos is hier en daar langs de rivier ook mooie keramiek te bewonderen. Nadat we bij de supermarkt nog wat boodschappen hebben gedaan, haalt Achmed ons weer op. De rest van de middag brengen we door op de camping.

‘s Avonds doen we nog een spelletje en we ruimen de camper een beetje op. Morgen gaan we weer verder maar… ‘s ochtends kijken we eerst weer naar de ballonnen! Het belooft druk te worden!

Göreme – Sultanhani

18 mei 2022 ☀️🌤 25° C.

Een dag met een gouden randje… het houdt maar niet op. Elke dag in Turkije brengt ons weer nieuwe verrassingen.

Vanochtend de wekker gezet om 05:00 uur. Naar buiten en … opnieuw 156 ballonnen (maximaal toegestane aantal) in de lucht! Erg helder weer en maar weinig wind! Wat een schitterend schouwspel! Twee uur lang keken we naar de ballonnen die vandaag wel heel dichtbij ons vlogen. Ilse en Niels, een Nederlands stel dat op de motor op weg is naar Kazachstan, kwamen ook met enthousiaste verhalen terug en deelden enkele foto’s vanuit de mand van hun luchtballon. Ze hadden een fantastische ervaring!

We reizen vandaag weer verder. Nadat we van iedereen afscheid hebben genomen, is de ondergrondse stad bij Derinkuyu de eerste stop van vandaag. Er bevindt zich hier onder de grond een gigantisch gangenstelsel waar vroeger 35.000 tot 50.000 mensen onder de grond konden leven. Het gangenstelsel telt 11 verdiepingen en strekt zich uit over 4 km2.

Je moet hier geen last hebben van claustrofobie. De gangen zijn zeer smal en soms steil. Natuurlijke luchtkokers en waterbronnen maakten het bewonen mogelijk.

Güzeljurt is een dorpje waar de oude straatjes van vroeger nog goed bewaard zijn gebleven. Via een helling van bijna 20% komen we het oude Cappadociase dorp in en uit. We treffen hier veel grotwoningen aan waarvan er een groot aantal is verbouwd tot woningen die nu nog steeds worden bewoond.

Bij Ihlara loopt een enorme kloof door het landschap. In de wanden zijn in de 11e na Christus ruim zestig kerken en kloosters uitgehakt. Iets voorbij het dorpje Ihlara dalen we af naar het dorpje Belisürma. Hier maken we een wandeling door de kloof en bezoeken we één van die oude kerken. Even een flinke klim!

Moe gelopen en met een hoofd overvol met indrukken laten we het prachtige stadje Selime aan ons voorbij gaan en zetten we onze camper neer op het groene gras van de Kervansaray Camping en Pansion in Sultanhani.

We blijven hier een nachtje extra staan omdat de hulpvaardige Tahir ons wellicht kan helpen met de fietsdrager te herstellen omdat het reserveonderdeel nog steeds niet uit Nederland is gearriveerd.

12 mei 2022 ☀️ 24° C.

Als we afscheid hebben genomen van Manfred en Gerlinde (zij gaan via Van door richting Azerbeidzjan), gaan wij de stad Diyarbakir nog in. Het is voorlopig de laatste grote stad die we zullen bezoeken.

Ook de laatste stad van de voormalige zijderoute. Aan de grote karavanserai midden in de stad kun je al enigszins merken hoe het in de tijd van Marco Polo er uit gezien moet hebben. Het ademt een sprookjesachtige atmosfeer en het is er al een drukte van belang terwijl wij toch echt vroeg op pad zijn gegaan.

Tot onze verrassing bevindt zich in de kelderruimte onder de karavanserai een gigantische boekwinkel. Zo groot zie je ze bij ons bijna nergens meer. We komen er heel veel bekende schrijvers (Harari, James Joyce, feministische literatuur) tegen die in het Turks zijn vertaald. De boekverkoper wijst ons ook de afdeling Koerdische boeken.

De oude moskee is ook het bezoeken waard. Net zoals in Mardin valt het ons op dat de moskee een langwerpig rechthoekig grondplan kent. In Istanbul hebben de grote moskeeën een ronde of vierkante vorm. Veel oude gebouwen in Diyarbakir hebben trouwens een zwart-wit gestreepte gevel. Bij één van de oude moskeeën staat een opvallende minaret die gebouwd is op vier rechtopstaande blokken steen.

Als we dwars door de hele stad heen zijn gekuierd en we de stadsmuren aan de andere kant bereiken, keren we om en gaan terug naar de camper. We verlaten deze miljoenenstad en rijden in anderhalf naar Karadut.

Bij het Pansiyon Karadut Otel zetten we de camper achter het hotel neer. We zijn (voor de zoveelste keer) opnieuw de enige camper. We worden enthousiast en erg vriendelijk geholpen door Osman, de neef van de eigenaar, die ons alles wijst. We hebben achter het hotel een erg mooi uitzicht op de ons omringende bergen.

We willen vanuit hier naar Nemrut Dagi. Het is voor ons beiden één van de hoogtepunten van deze reis. We maken een afspraak dat we de volgende dag eerst naar boven gaan om de Nemrut te bezoeken en daarna nog een aantal andere bezienswaardigheden in de omgeving. De eigenaar van het hotel verzorgt zelf deze rondrit met zijn eigen auto. Een Turks ontbijt (ditmaal een ontbijt van normale proporties) is in de rondrit inbegrepen. Deze dag gaat ons 800 TL (ongeveer € 50,00) kosten. Voor dit bedrag laten wij ons graag een dag rondrijden.

We genieten de rest van de middag heerlijk op onze luie stoelen voor de camper en maken ook gebruik van de wasmachine. Één minpuntje: we hadden hier ons volgende filmpje willen uploaden naar ons YouTube kanaal. Dat lukte helaas niet… de WIFI verbinding is veel te traag en valt meerdere malen weg. Je kunt nu echt merken dat we meer het binnenland ingaan en dat in kleine dorpjes de dekking weg valt. We proberen het zaterdag bij volgende stop.

Nemrut Dağı en omgeving

13 mei 2022 ☀️ 27° C.

Vroeg wakker worden met een strakblauwe lucht is beslist geen straf. We zitten al vroeg aan een kopje thee voor de camper in het zonnetje en al voor 9:00 uur wordt er door Osman gevraagd of we al trek hebben.

Na het ontbijt rijden we eerst de berg op. De weg omhoog is op zich goed te doen met een buscamper (netjes aangelegd en breed genoeg om andere busjes te laten passeren) maar nu kunnen we heerlijk genieten van de echt fantastische uitzichten. Onze “chauffeur” stopt ook regelmatig en dringt er bij mij op aan om een foto te maken. Het is te merken dat hij het vaak doet… hij stopt op de mooiste plekken.

Als we de parkeerplaats bereiken (wel even een stop voor een kaartje kopen) is het vervolgens nog een flinke klim naar boven. Wij kiezen voor de trap die naar het Westelijke plateau gaat. Achteraf gezien een goede keuze. De mooi aangelegde trap gaat door tot bovenaan.

Het is nog voor tien uur als we boven zijn. We zijn de enige bezoekers op dit tijdstip. Ongelofelijk! Er komen heel veel bezoekers maar die komen vrijwel allemaal met zonsopgang of zonsondergang. Nu hebben we de hele berg voor ons zelf.

Het werd voor ons echt een magisch moment. Ongelofelijk dat er op deze hoogte (2200 meter) zulke grote beelden zijn gemaakt. De verweerde en gecraqueleerde koppen geven deze berg een onwerkelijke sfeer. De stilte en het fantastische uitzicht maken het plaatje compleet! Nemrut Dagi overtreft onze stoutste verwachtingen.

We lopen een ronde om de top heen en bezoeken ook het Oostelijke plateau. Hier staan niet alleen de koppen maar ook nog de metershoge beelden waar ooit de koppen op hebben gestaan.

Na dit alles dalen we weer in een rustig tempo af naar de auto. We nemen opnieuw de trappen van het Westelijke plateau omlaag omdat die beter zijn aangelegd dan de Oostelijke kant. Hier loop je op oneffen stenen.

Na Nemrut Dağı drinken we een kopje çai met familie van onze chauffeur die zitten te picknicken aan de voet van de berg. We kletsen en wisselen foto’s uit van de kleinkinderen. Na deze korte kennismaking gaan we verder met de tour.

We rijden langs Arsemia, het zomerverblijf van koning Antiochus de eerste, gebouwd 300 jaar voor Christus.

Vervolgens nemen we een kijkje bij Yeni Kale. Yeni Kale (nieuw kasteel) is gebouwd door de Mamluks op de plaats van een oud kasteel uit 300 jaar voor Christus.

Hierna gaan we naar Cendre Köprüsü, een oude Romeinse brug. De oude brug overspant op een mooie plek (vlakbij een grote kloof) de rivier Cendere Çayi. We laten bij de brug de drone nog even vliegen (zie filmpje op YouTube binnenkort).

Als laatste onderdeel van onze rondrit lopen we een ronde om de heuveltop bij Karakus Tümülüsü. Hier staan grote zuilen op een grafheuvel waarvan de zuil met de adelaar er op het bekendste is. De grafheuvel zelf is ooit geplunderd.

We zijn weliswaar rondgereden (deze bezienswaardigheden waren erg interessant maar wij vonden vooral ook de natuur erg mooi!) maar bij de meeste plekken moest op deze warme dag flink trappen gelopen worden. De rest van de dag luieren we bij de camper en genieten van het uitzicht.

Voor de fans: Agnes vindt nog wel tijd voor weer een heerlijk recept voor de Omniaoven. Zie hiervoor onze receptenpagina.

Reisdag naar Göreme

14 mei 2022 🌦 17 – 21° C.

Vandaag is een reisdag geworden. In eerste instantie waren we van plan om bij Kahramanmaraş een overnachtingsplek te zoeken. Het weer werkt echter niet mee. De temperatuur daalt onder de twintig graden, het regent zo nu en dan en op de geplande tussenstop is niet veel bijzonders te zien. We maken er een reisdag van en rijden in één keer naar Göreme. Agnes plant twee andere tussenstops onderweg waar we een langere stop maken.

De eerste stop is bij een groot meer. Het is er vrijwel windstil en de weerspiegeling de omringende bergen in het water zorgt voor een prachtig plaatje. We maken mooie dronebeelden van onze camper aan het water.

De laatste stop is aan het eind van een lange reeks nieuwe tunnels. De toch al redelijke weg (D-300) wordt hier verbreed naar een zesbaansweg. Het landschap is weer adembenemend. Wat is het toch een mooi land. De stop waar we allebei een gözleme eten is ook weer sfeervol. We raken er in gesprek met een Syrische jongen die graag wil weten hoe hij in Nederland kan komen. We leggen hem uit dat dat niet eenvoudig is.

We passeren onderweg een groot vluchtelingenkamp. Er worden hier 90.000 vluchtelingen opgevangen. Na vandaag in totaal meer dan 500 kilometer te hebben afgelegd, arriveren we om 17:45 uur in Göreme. Het was voor ons doen een erg lange ritmaar de mooie natuur waar we doorheen reden, maakte veel goed!

In Göreme vinden we een plekje op de Panorama camping en treffen daar voor de tweede maal deze vakantie Peter en Myran van Endless on Wheels.

Peter en Myran zorgen voor een Chinese maaltijd (inclusief Chinese muziek) en Agnes voor een toetje (Turkse yoghurt met walnoten en honing). Heerlijk om na zo’n lange rit aan te schuiven.

We kletsen weer heel wat af al zitten we deze avond niet heel lang buiten. Het wordt al gauw te fris om buiten te zitten. Jammer genoeg genoeg horen we dat we de volgende morgen niet vroeg op hoeven omdat de luchtballonnen waar (Göreme bekend om is) morgenochtend niet opstijgen ivm het slechte weer. Volgende keer beter!

We kunnen wel melden dat het op de Panorama Camping ook eindelijk is gelukt om onze derde film te uploaden. Zie hiervoor ons YouTube kanaal.

8 mei 2022 🌤☀️ 21° C.

Şanlıurfa

We beginnen vandaag met een volledige verzorging van de camper. De watertank helemaal vol en een schoon toilet. We verwachten dat we de komende dagen veel vrij zullen moeten staan. Als we Gaziantep verlaten, zien we langs de weg beelden van een karavaan. We realiseren ons dat we momenteel steden aandoen die vroeger langs de zijderoute lagen. In al deze steden vinden we daarom ook grote Hans (een Han is een overnachtingsplek voor de karavanen: een vaak vierkant gebouw met een binnenplaats waar de kamelen werden verzorgd.

We rijden vervolgens over een schitterend aangelegde snelweg van Gaziantep naar Şanlıurfa door een wijds landschap. Rijdend door licht glooiende heuvels bereiken we na twee uur Şanlıurfa.

We parkeren de camper op een grote parkeerplaats bij het archeologisch museum. Onder de parkeerplaats ligt ook een grote parkeergarage. Aan de andere kant van de parkeerplaats ligt een groot winkelcentrum waar het de hele dag (we arriveren op een zondag) door erg druk is. We blijven hier twee dagen staan. De overnachting is weer goedkoop: 10 TL (€ 0,63).

Als eerste bezoeken we het Şanlıurfa Arkeoloji Müzesi. Opnieuw een schitterend museum, hier zijn de Turken toch wel heel goed in! Het gigantische museum laat de oudste tijden herleven met mooie panorama’s met artefacten van meer dan 10.000 jaar voor Christus.

Elke keer als we een ander tijdperk “ingaan”, passeren we een soort van poort waardoor je goed beseft dat je weer in een nieuwe tijd belandt. In het museum is één van de oudste nederzettingen nagebouwd en zijn veel van de daar gevonden spullen tentoongesteld. We gaan de echte vindplaats (Göbeklitepe) overmorgen bezoeken.

We lunchen in het restaurant van het archeologisch museum en gaan daarna naar het volgende prachtige museum: het Şanlıurfa Mozaik Müzesi (Haleplibahçe Mozaik Müzesi).

Hier liggen opnieuw prachtige mozaïekvloeren die gered zijn nadat er in de buurt een stuwdam is aangelegd. Bij die werkzaamheden kwamen mozaïeken tevoorschijn die via een grote reddingsoperatie nu in dit museum te zien zijn. En terecht… de mozaïeken uit 185 jaar na Christus zijn erg mooi.

We doen boodschappen (onze voedselvoorraad moest aangevuld) in het drukke winkelcentrum vlakbij en de rest van de middag zitten we lekker in het zonnetje voor de camper. Er zijn meer campers die hier overnachten. We staan in een rij met Duitse, Franse en Turkse campers.

Şanlıurfa

9 mei 2022 🌤☀️ 22° C.

Gisteren twee musea, vandaag staat de oude binnenstad van Şanlıurfa op het programma. Als eerste bezoeken we het park Balıklıgöl met de geboortegrot van Ibrahim (Abraham). Şanlıurfa heette vroeger Urfa en vandaar dat wij in de Bijbel het over Abraham van Ur hebben.

De grot heeft een aparte ingang voor mannen en vrouwen. De plek is een bedevaartsoord voor veel moslims. Rond de geboortegrot is veel te doen.

Er ligt een mooi park met meerdere kleine moskeeën maar er is één grote die we mogen bezoeken (zonder schoenen en Agnes met hoofddoek). In de grote moskee kunnen we een relikwie bewonderen met haren van Ibrahim.

Er is een vijver (Balihkgöl) met allemaal grote vissen. De vijver heeft te maken met een legende. Ibrahim zou hier bijna vermoord zijn doordat hij in een groot vuur werd gegooid. Allah veranderde het vuur in water en redde de jonge Ibrahim.

De vissen zijn nu heilig. Ook rond deze vijver weer veel bedevaartsplekken waar de moslims bidden en de vissen voeren met speciaal voer. Als wij er ‘s ochtends zijn, is het er nog rustig. ‘s Middags als we teruggaan is het er ontzettend druk omdat alle moslims hier op de foto gaan in de mooiste kleding.

Na de Balikhgöl lopen we om de hooggelegen burcht die boven de oude stad uittorent. Hier is goed te zien hoe groot deze miljoenenstad is. Vanaf de hoogste plek is het uitzicht prachtig over de op heuvels gebouwde stad. We komen er een bruidspaar tegen dat zich hier laat fotograferen. De burcht blijkt gesloten ivm restauratiewerkzaamheden.

Het is trouwens wel iets wat wij hier in het oosten van Turkije niet hadden verwacht. Het is de zoveelste miljoenenstad op een rij. Na Mersin, Adana en Gaziantep ook hier weer veel Chinese aandoende hoogbouw. Şanlıurfa heeft bijna twee miljoen inwoners. Ook Diyarbakir dat we de komende dagen nog gaan bezoeken, is een zeer grote stad.

De bazar van Şanlıurfa is andermaal een feestje. Druk en toch gezellig. Het is wederom een groot gebied waar duizenden mensen hun inkopen doen. Ook hier weer kruiden, groenten en dit keer veel straatjes met handwerkslieden.

We vinden het hier erg prettig dat de verkopers totaal niet opdringerig zijn. Een groot verschil met voorgaande soukhs. We genieten hierdoor heel relaxed van het kleurige spektakel. Over kleuren gesproken… we zien hier de mooiste gewaden voorbij komen. Ook de winkeltjes zijn één groot kleurenfeest.

Midden in de bazar ligt de Gümrük Hani, een mooie karavanserai waar we wat eten en lekker om ons heen kunnen kijken. We zijn hier één van de weinige toeristen. Kinderen zitten ons soms echt aan te staren.

Moe gelopen (acht kilometer geslenterd) na al dit moois, gaan we terug naar ons huisje op wielen en luieren we voor de deur. Na een uurtje staat daar opeens weer het Duitse stel uit Gaziantep voor onze neus. We kletsen even gezellig met elkaar en het blijkt dat we ze de komende dagen ook weer zullen ontmoeten. Ze hebben zeker nog twee dagen dezelfde route als wij. We spreken af om de komende nachten in ieder geval samen op de overnachtingsplekken in Mardin en Diyarbakir te gaan staan.

Göbekli Tepe – Mardin

10 mei 2022 ☀️🌤 23° C.

Göbekli Tepe stond al de hele reis hoog op ons verlanglijstje. Deze opgraving laat één van de oudste nederzettingen ter wereld zien. Archeologen geven aan dat de hier gebouwde tempel heeft geleid tot de eerste vestiging van mensen die zich bezighielden met landbouw. De gevonden tempelresten zijn meer dan 12.000 jaar oud. Ook hier weer een erg mooi en modern bezoekerscentrum.

Van Göbekli Tepe is het ruim twee en halfuur rijden over de D-400 naar Mardin. Mardin is een echte oude Oosterse stad gebouwd op de hellingen van de hoog oprijzende rotsen van een oude vulkaan. De D-400 is een staatsweg. De weg vormt een lange oost-westroute door het zuiden van het land, vanaf Datça tot de grens met Iran bij Esendere. Op de route liggen grote steden als Antalya, Adana, Gaziantep en Şanlıurfa. De D400 is 2.057 kilometer lang.

Wij vinden het best wel een beetje spannend om deze weg te rijden omdat hij vrij dicht langs de grens met Syrië loopt. We merken echter niets van onveilige situaties en het is zelfs druk op deze weg naar Mardin. Wel zien we op een afstand van de weg twee keer een groot vluchtelingenkamp. We komen echter geen vluchtelingen tegen in het straatbeeld. Na Göbekli Tepe wordt de D-400 wel een stuk slechter, veel herstelde gaten in het wegdek. Het betekent dat we rustig moeten rijden.

De eerste aanblik van Mardin is best wel overweldigend. We gaan via soms steile wegen omhoog naar de oude binnenstad en vinden vlakbij de oude stad een parkeerplaats voor de nacht. Het uitzicht is vanaf hier erg mooi. De parkeerplaats is veilig maar kent maar weinig voorzieningen. We krijgen gelijk thee aangeboden en er wordt ons aangeboden om de camper te laten wassen voor 80 TL (=vraagprijs, we geven 120 TL = € 7,50).

De rest van de middag doen we een eerste verkenning van Mardin (de oude binnenstad is UNESCO werelderfgoed). Het is flink trappenlopen omhoog naar de oude markt. De straatjes zijn erg smal en het is niet eenvoudig om de weg te vinden. Maar het lukt en we komen ook hier weer op een zeer uitgebreide bazar terecht die zich over de vele smalle straatjes uitstrekt. Voor het eerst zien we dat hier ezels als lastdier worden gebruikt.

We bezoeken ook de binnenplaats van een oude moskee. We gaan nu niet naar binnen omdat het gebed net bezig is. We drinken een thee en koffie op het hoog gelegen terras van een klein restaurantje waar we een schitterend uitzicht hebben.

Het lukt ons goed om de weg terug te vinden de trappen en straatjes naar beneden en we brengen de rest van de avond door in de camper. Onze Duitse vrienden zijn niet gekomen. We hebben geen telefoonnummers van elkaar. Waarschijnlijk hebben ze het niet kunnen vinden. Misschien dat we elkaar morgen in Diyarbakir treffen.

We hebben vandaag het verste punt van onze reis bereikt, volgens Google Maps zitten we nu 4234 kilometer van huis. We vermoeden echter dat er nog wel wat meer km op de teller bij komen.

Mardin – Diyarbakir

11 mei 2022 ☀️🌤 24° C.

De haan die naast onze camper bivakkeert, was behoorlijk van slag en begon vanochtend al rond 3:30 uur met kraaien. Als dan de ezel in de buurt, de kippen en de hond ook nog mee gaan doen, is het feest compleet (Agnes blokt het beest) en ben ik klaarwakker en doe daarna geen oog meer dicht. Oftewel: we waren vroeg en gingen rond 8:00 uur de trappen van Mardin omhoog op zoek naar de Mardin Zinciriye Medresesi. Het is een bekend herkenningspunt van Mardin en je hebt vanaf het terras van deze koranschool een mooi uitzicht over de oude stad en het omliggende landschap.

Nadat we de Medresesi hebben bekeken (heerlijk rustig omdat we zo vroeg waren) nemen we op een nabij gelegen terras voor het eerst het beroemde Turkse ontbijt. Heerlijk… een echt smakenfestijn.

De grote moskee van Mardin kunnen we nu wel bekijken. Als het niet de tijd van het gebed is, is het mogelijk om in alle rust rond te kijken. De moskee heeft een langwerpig ontwerp terwijl de andere moskeeën die we bezochten eerder een ronde/vierkante plattegrond hadden.

Rond het middaguur vertrekken we naar Diyarbakir. Het is ongeveer anderhalf uur rijden over een perfecte weg. Er zijn onderweg opvallend veel uitkijktorens en éénmaal worden we staande gehouden bij een militaire controlepost. We kunnen nadat we de camper hebben opengemaakt en de paspoorten hebben laten zien gelijk weer doorrijden.

In Diyarbakir vinden we op een bewaakte parkeerplaats een overnachtingsplek. Deze krijgt geen schoonheidsprijs maar we doen het er mee. We staan wel centraal vlakbij de muur die stad ooit omringde.

Als we de camper hebben geïnstalleerd, vinden we in de schaduw van de stadsmuren een plekje om wat te drinken. We kijken uit over de rivierbedding van de Tigris en nemen de tijd om even lekker onderuit te zakken.

We hebben via Ingrid Vertessen (Toeren met ons busje) het telefoonnummer gekregen van iemand die ons morgen een rondleiding door de stad zou geven. Bij de camper teruggekomen maken we alvast een afspraak voor morgen en dan blijkt dat onze afspraak verhinderd is. We besluiten om ons zelf rond te leiden. Als we net ons eten op hebben, staan opeens Manfred und Gerlinde voor onze neus. We hebben elkaar gisteren gemist maar vandaag toch weer getroffen. We kletsen ruim anderhalf uur bij ons in de camper tijdens een onweersbui.

Als de regenbui over is getrokken, probeer ik ons volgende filmpje online te krijgen. Het zal waarschijnlijk donderdagavond worden… Wil je het niet missen? Abonneer je dan en je ontvangt automatisch een berichtje.